ඉසිඹුව

සකි සෙවනැල්ලක් වගේ ඔබ මා   පසුපස්සේ දිවියේ අඩක් ලෙස රැඳුනයි හිත   අස්සේ ලාබෝ අලාබෝ ළඟ බිරිඳත්      ගැස්සේ එනමුදු නිහඬවම ඔබ අග හිග   වැස්සේ රෝහල බසය බැංකුව ළඟ     තෙරපෙද්දී  ඔබ හිරවෙලා උන්නා නොබැනම     උරදී පැතුමන් පොදි ලෙහීවිසිරී             පැරදෙද්දී   ඔබ පමණකිය ආවේ පසුපස            ඇද්දී කුස්සියෙ අඩු පාඩු ලියවුණ         ලැයිස්තුව අම්මගෙ බෙහෙත් සින්නක්කර     සීට්ටුව පොඩි පැටවුන්ගෙ දුප්පත් අයැදුම් ගොනුව ඔබ සන්නතකව තිබුණා බෝ කල්   නතුව පඩිපත ලැබෙන දා මල් මල්           හිනාවයි දහසක් යෝජනා දුන්හිඳ වී            ගැලුවයි දවසෙන් දෙකෙන් මොනරුන් ඉගිලෙනු සත්තයි එනමුදු ඔබ ම  හිත ළඟ...

1 චූං පාන් සහ කන් කොටා පට්ට අව්වක් අද හැලෙමින් තිබුණත් මම ලවක් දෙවක් නැතිව දුවගෙන ගියේ චූං පාන් ලොරිය මඟෑරෙයි කියන බයට. දැනටමත් කොච්චර දුරක් පන්නාගෙන ආව ද කියලා මට ම නිනව්වක් නෑ. හතර ගාතෙම රිදුනත් චූං පාන් ලොරියෙන් ගලාගෙන ආපු බුදු සුවඳ ගමනට මාර හයියක්! මිනිස්සු කියනවලු කතාව ගමනට දෝළාවක් ද මොකක් ද කියලා. පාර දෙපැත්තෙ ඉන්න මාර සෙනග එක්ක මට නම් අහවල් කතා ද ? උන් නොදැක්ක ගානට දුවන එක ශරීර කූඩුවට සැපයි. ඒත් ඉතිං නිකම්ම දුවනකොට ඇඟට මහන්සිය වැඩියි. ඒක හින්දා ආතල් කල්පනාවක් දාගත්තොත් හොඳයි. ඒ හැම මොහොතකම මට සිහියට එන්නෙ මගෙ පළමු පෙම්වතී. තප්පර ගාණක් තරම් කෙටි ඒ ප්රේ.ම කතාවේ නිමාව බොහොම අමිහිරි මතකයක්. ඒ හින්දා ඒකෙන් ගමනට හයියක් ලැබෙන්නෙ නෑ ඒත් මගෙ අම්මා ගැන මතකය මට හරිම මිහිරියි. “ තෝ බොල , වල් බල්ලෙක්වත් හොරිකඩ බල්ලෙක්වත් නෙවෙයි........... ඔය ජාතියක් ජම්මයක් නැති අවලං බලු කුරුට්ටො එක්ක නඩලං ගහලා ආයෙ අහු උනොත් එහෙම උඹේ ඇඟ බරු ගහනවා ඕං........” යාන්තම් හය හතර තේරෙද්දි අහළ පහළ උන් එක්කලා සෙල්ලමට යන එකට මයෙ අම්මා ආඩපාලි ගැහුවෙ එහෙමයි. තමන්ගෙ කෑගැහිල්ල සැර වැඩියි කියලා උන්දෑටම හිතිල ද කො...

එතුර අන් තුරුවලට ඉහළින් නැඟුණු ඒ මහ තුර වනගැබට ඉහළින් එක පැහැර දිව එන සැඩ උඩු සුළඟට එකලාව මුහුණ දෙන සහෝදර තුරු හිස් හා සම සමව ඉඳ සුව පහස නොවිඳ ම සැඩ හිරු කිරණ වලඳන වන රුප්පාව තුළටම කොටු නොකර මල් සුවඳ වන ගලෙන් එපිට යවනට නිබඳ වෙහෙසෙන අසිරිය වන ගලෙහි මං මුලා වූවනට නිසි මඟ දකින්නට ඔබ හිසම නොවෙ ද පිළිසරණ  ( නෙලුඹු ඇට කාව්‍ය සංග්‍රහය- නිමල් උඩගෙදර)

=====  චූං පාන් සහ කන් කොටා======= පට්ට අව්වක් අද හැලෙමින් තිබුණත් මම ලවක් දෙවක් නැතිව දුවගෙන ගියේ චූං පාන් ලොරිය මඟෑරෙයි කියන බයට. දැනටමත් කොච්චර දුරක් පන්නාගෙන ආව ද කියලා මට ම නිනව්වක් නෑ. හතර ගාතෙම රිදුනත් චූං පාන් ලොරියෙන් ගලාගෙන ආපු බුදු සුවඳ ගමනට මාර හයියක්! මිනිස්සු කියනවලු කතාව ගමනට දෝළාවක් ද මොකක් ද කියලා. පාර දෙපැත්තෙ ඉන්න මාර සෙනග එක්ක මට නම් අහවල් කතා ද ? උන් නොදැක්ක ගානට දුවන එක ශරීර කූඩුවට සැපයි. ඒත් ඉතිං නිකම්ම දුවනකොට ඇඟට මහන්සිය වැඩියි. ඒක හින්දා ආතල් කල්පනාවක් දාගත්තොත් හොඳයි. ඒ හැම මොහොතකම මට සිහියට එන්නෙ මගෙ පළමු පෙම්වතී. තප්පර ගාණක් තරම් කෙටි ඒ ප්රේ.ම කතාවේ නිමාව බොහොම අමිහිරි මතකයක්. ඒ හින්දා ඒකෙන් ගමනට හයියක් ලැබෙන්නෙ නෑ ඒත් මගෙ අම්මා ගැන මතකය මට හරිම මිහිරියි. “ තෝ බොල , වල් බල්ලෙක්වත් හොරිකඩ බල්ලෙක්වත් නෙවෙයි........... ඔය ජාතියක් ජම්මයක් නැති අවලං බලු කුරුට්ටො එක්ක නඩලං ගහලා ආයෙ අහු උනොත් එහෙම උඹේ ඇඟ බරු ගහනවා ඕං........” යාන්තම් හය හතර තේරෙද්දි අහළ පහළ උන් එක්කලා සෙල්ලමට යන එකට මයෙ අම්මා ආඩපාලි ගැහුවෙ එහෙමයි. තමන්ගෙ කෑගැහිල්ල සැර වැඩියි කියලා උන්දෑට...